GUZEL KIZIM'A - ÖZÜR DİLERİM
Sıla ne kadar güzel anlatmış parçasında ; ' canım akıyor kaleme can buluyor '...
Aslında kafamdan, kalbimden geçen o kadar düşünce, his varki... kaleme insan nasıl dökemez diye öfkeleniyorum kendime. benim öfkelerim, kızgınlıklarım , sevgisizliğim, mutsuzluğum aslında o kadar uzun zamandır biriktirmişliklerin, paylaşamadıklarım, paylaşmadıklarım varki...beliç bilmikide o yüzden yazamıyorum. nereden başlayacağımı bilmiyorum. bilemiyorum. ne öncesini anlatabiliyorum, nede bu saatten sonra ne olabileceğini kestirebiliyorum. işte içimdekileri şu boş satırlara anlatabilecek kadar gücüm yok. ama buda iyi değil mi? en azından ne kadar çaresiz olduğumu, ne denli kuvvetsiz oldugumu biliyorum ( bir haltmış gibi) . ellerim kanayana kadar döksem içimi rahatlamayacak gibiyim. koca bir okyanusun üstnde sandalda kalmış, günlerdir aç susuz..midem bulanıyor fakat kusamıyorum. boğazıma parmak atmak bile işe yaramıyor. ne ara ben kendime olan kızgınlığımla bu hale geldim? çözemiyorum... herşey yerli yerinde aslında ama peki ben neden etrafı toparlayıp çekidüzen veremiyorum:( çooooom uzun zaman önce ummanlardan çıkıp okvaryuma düşen ben şimdi iki kişi, iki can, iki kalp olarak dereye çıkmaya hazırlanıyorum. herşey tıkalı. korkum anlatamadıklarımdan büyük!!!
Kendimi kaptırdığım fırtınada tek sürüklenmedim. sevdiklerimi de aldım yanıma. allahım ben ne kadar bencil biriyim. sadece kendi yüküm yok üzerimde. inanki sevdiklerime yasattırdıklarım daha acı veriyor. hem maddi hem manevi... keşke sabr ettiğime değseydi. keşke yaşattıklarıma değebilseydi. herşeyin düzelmesini o kadar isterdimki... olmayacağını bile bile yıllar harcandı. çareler belki tükenmedi ama biz çare bulmadan tükettik. bir zamalar sevgim kıskanılan ben şimdi paylaşılan aile resimlerine içim buruk, imrenerek bakıyorum. evet belki , aslında belkideğil kesin kızım daha da imrenerek bakacak. bilmediği, yaşayamadığı duygularla büyüyecek. ben hiç bilmedim- yaşayamadıklarım o kadar çokki diyecek ömrü boyunca yüreğini açtığı herkese... gül yüzlüm. güneşim. içimin içi. canparem.yürekyarem. onu o kadar çok seviyorum ki. yaşanan, yaşanacak olan hiçbirşeyde onun payı zerre yok. en gğnahsızımız o. meleğim. kahr oluyorum. başaramadım. başaramadık. bir arada olupta ona kenetlenmeyi başaramadık. hak etmiyor asla! hak etmediklerini ona yaşatacağımız için çok utanıyorum.ve onun karşısında bu kadar güçsüz olmak istemiyorum. yolun daha çok başındayız. hatta adım atamadık bile. ahhhh zaten o adımı atmak o kadar zorki...yıllardır kütürm olan birine hadi kalk yürü dediğini düşün.değil sana inanmak, kendine inanamaz.' nasıl ayağa kalkarım?nasıl yürüyebilirim ki?' der sana . kötürümüm. :( sadece beynime kalkmalısın diye emir veriyorum. beynim ne zaman dinyelecek beni bilemiyorum ama artık dinlemeli zamanımız çok yok. günler hızla geçiyor ve meleğim büyüyor. hemde zamanndan çok çok önce... onun büyümesini izlemek çok büyük haz veriyor. fakat tek başına izlemekte bir o kadar khar edici. cevabını anlayamayacağı zaman geldiğinde sindiremediğini göreceğim günler çokta uzun değil. ben ne kadarda yarım hissetsem kendimi asla onun hissettiğinden daha fazla olmayacak. asla yerini dolduramayacağı boşlukları olacak. bu çok büyük haksızlık. hemde çok. gözledindeki o buguyu görmek çok acı. ACI! ve kaybolmayacagını bilmek... hayaller! boşa kurulan olmayacagını bile bile !
Aslında kafamdan, kalbimden geçen o kadar düşünce, his varki... kaleme insan nasıl dökemez diye öfkeleniyorum kendime. benim öfkelerim, kızgınlıklarım , sevgisizliğim, mutsuzluğum aslında o kadar uzun zamandır biriktirmişliklerin, paylaşamadıklarım, paylaşmadıklarım varki...beliç bilmikide o yüzden yazamıyorum. nereden başlayacağımı bilmiyorum. bilemiyorum. ne öncesini anlatabiliyorum, nede bu saatten sonra ne olabileceğini kestirebiliyorum. işte içimdekileri şu boş satırlara anlatabilecek kadar gücüm yok. ama buda iyi değil mi? en azından ne kadar çaresiz olduğumu, ne denli kuvvetsiz oldugumu biliyorum ( bir haltmış gibi) . ellerim kanayana kadar döksem içimi rahatlamayacak gibiyim. koca bir okyanusun üstnde sandalda kalmış, günlerdir aç susuz..midem bulanıyor fakat kusamıyorum. boğazıma parmak atmak bile işe yaramıyor. ne ara ben kendime olan kızgınlığımla bu hale geldim? çözemiyorum... herşey yerli yerinde aslında ama peki ben neden etrafı toparlayıp çekidüzen veremiyorum:( çooooom uzun zaman önce ummanlardan çıkıp okvaryuma düşen ben şimdi iki kişi, iki can, iki kalp olarak dereye çıkmaya hazırlanıyorum. herşey tıkalı. korkum anlatamadıklarımdan büyük!!!
Kendimi kaptırdığım fırtınada tek sürüklenmedim. sevdiklerimi de aldım yanıma. allahım ben ne kadar bencil biriyim. sadece kendi yüküm yok üzerimde. inanki sevdiklerime yasattırdıklarım daha acı veriyor. hem maddi hem manevi... keşke sabr ettiğime değseydi. keşke yaşattıklarıma değebilseydi. herşeyin düzelmesini o kadar isterdimki... olmayacağını bile bile yıllar harcandı. çareler belki tükenmedi ama biz çare bulmadan tükettik. bir zamalar sevgim kıskanılan ben şimdi paylaşılan aile resimlerine içim buruk, imrenerek bakıyorum. evet belki , aslında belkideğil kesin kızım daha da imrenerek bakacak. bilmediği, yaşayamadığı duygularla büyüyecek. ben hiç bilmedim- yaşayamadıklarım o kadar çokki diyecek ömrü boyunca yüreğini açtığı herkese... gül yüzlüm. güneşim. içimin içi. canparem.yürekyarem. onu o kadar çok seviyorum ki. yaşanan, yaşanacak olan hiçbirşeyde onun payı zerre yok. en gğnahsızımız o. meleğim. kahr oluyorum. başaramadım. başaramadık. bir arada olupta ona kenetlenmeyi başaramadık. hak etmiyor asla! hak etmediklerini ona yaşatacağımız için çok utanıyorum.ve onun karşısında bu kadar güçsüz olmak istemiyorum. yolun daha çok başındayız. hatta adım atamadık bile. ahhhh zaten o adımı atmak o kadar zorki...yıllardır kütürm olan birine hadi kalk yürü dediğini düşün.değil sana inanmak, kendine inanamaz.' nasıl ayağa kalkarım?nasıl yürüyebilirim ki?' der sana . kötürümüm. :( sadece beynime kalkmalısın diye emir veriyorum. beynim ne zaman dinyelecek beni bilemiyorum ama artık dinlemeli zamanımız çok yok. günler hızla geçiyor ve meleğim büyüyor. hemde zamanndan çok çok önce... onun büyümesini izlemek çok büyük haz veriyor. fakat tek başına izlemekte bir o kadar khar edici. cevabını anlayamayacağı zaman geldiğinde sindiremediğini göreceğim günler çokta uzun değil. ben ne kadarda yarım hissetsem kendimi asla onun hissettiğinden daha fazla olmayacak. asla yerini dolduramayacağı boşlukları olacak. bu çok büyük haksızlık. hemde çok. gözledindeki o buguyu görmek çok acı. ACI! ve kaybolmayacagını bilmek... hayaller! boşa kurulan olmayacagını bile bile !
Anlat diyor sevdiklerim . konuşmuyorsun diyorlar. kime ne anlatayım. anlatsam ne fayda. şair deniş ya ' anlatsam sesimi duyar mısınız mısralarımda?2 o misal işte. dilime döktüğüm anda kelimelerden önce gözyaşlarım dökülüyor dudaklarımın üzerine...
Yorumlar
Yorum Gönder