SEFA GELDİNİZ DOSTLAR

UYURKEN BİLE SEVİYORUM SENİ 

Biten her yolun sonunda nokta değil, devam edebileyim diye, üç noktalarımı koymak için güç diliyorum rabbimden geceleri uyur izlerken seni. Kaç zaman daha izlerim bilmem!  Ama çok an' lardan olduğunu biliyorum.

Okşayınca saçını titrer gönlümün en zarif noktası. Bakınca  dünya olur gözlerin bana Sarınca beni küçük ellerinle, ısınır kalbim sıcaklığınla. Konuşunca olur tüm melodiler sesin tonunda. Sevmek daha anlamlı olur senin sevginle, Aşılmazlar en bi aşılır, Gidilecek yol en uzunu, Gözülecek binlerce yer, Atılacak en içten kahkalar, Herşey çok daha anlamı, çok daha değerli olur senin varlığınla. not: Bana annelik ünvanı verdiğin için rabbime şükr, sana teşekkür ederim Derin' im.

KOKUNU İÇİME ÇEKEREK UYANDIM BU SABAH. KARANLIK ODAMDA GEÇİRDİĞİM SOĞUK GECENİN ARDINDAN, PERDEDEN İÇERİ ZORLA SÜZÜLEN GÜNEŞ IŞINLARIYLA AYDINLAMAYA ÇALIŞIR HALDE BULDUM ODAMI, GÖZLERİMİ AÇTIĞIMDA. GÖZLERİMDEN YAŞLAR SİNSİCE SÜZÜLDÜ, İÇİM BURKULDU. BAKTIM ETRAFA VE BİR KERE DAHA ÇEKTİM İÇİME SENİ. GÜLÜMSEDİM KOKUNA SONRA. VE ŞİMDİ SENİNLE VE SENSİZ YEPYENİ BİR GÜNE DAHA MERHABA...

Sessizliğimin çığlığıyla patlıyor gibi beynim. En çokta süzülmesin diye yutkunduğum gözyaşlarım kurutuyor boğazımı. Nefes alırken göğsümün ağrıması sıkıştırıyor kalbimi artık. Geçer dediğim, hiç geçmediğinden kendime olan öfkem. Olur dediğim olmayanlarım en büyük çaresizliğim. Uçmak isteyen bir kuş olan ruhum, çırpınıp durmakta bataklığa saplanmış. Görmezden gelmelerim sarılanmış önüme, çekilmiyor. Duymazdan geldiklerim kulaklarımda çınlıyor. Ve öyle huzurlu bir çift göz var ki karşımda! Tüm bunlara rağmen gülümsememi sağlıyor.

Bir çocuk var içimde; Dizleri kanamış, yaralı. Ağlamaktan sümükleri akmış, Yüzü gözü kir içinde. Üstü yırtık pırtık, Karanlıktan korkmuş, korkudan sesi bile çıkamamış. Bağırmak istemiş ama sesi kısılmış. Birine sarılmak istemiş,  soğuk duvara sığınmış. Çünkü dayanacak mert bir yürek bulamamış.

Büyük aşklar vardır ya han bildiğimiz dillere destan. Nesilden nesle aktarılan, hikayesini dinlediğinde canını acıtan, hayal ettiğindeyse iç geçirdiğin kimi zaman! Hani ölümsüz aşklardandır onlar. Bazı aşklar da vardı ki; sadece yürek dağlamaz. Seni büyütür, besler, hayat olur, nefes olur. Büyüttüğün olur, büyütenin olur kimi zamanda. Emek verdiğin, iç geçirdiğin, kokusuna doyamadığın, bazen de koklamaya kıyamadığındır. Sevgili, doğa, Tanrı, yavru! Aşk; en çok yakıştırdığındır.

Benim için anormal olan şeyleri, normal olarak görenleri gördüğümde , kendimi daha da anormal hissediyorum. Acaba kendimi anormal hissetmem anormal mi?

Benim sana geldiğim gibi gelmedin! Sahi! Kimdi o yabancı!

Her defasında ayrı düş kırıklıkları, Her defasında aynı kalp ağrısı, Her defasında başka bir son, Her defasında yeni bir başlangıç, Her defasında yeni bir ders. Sonrasında duygu küllerinden yeniden doğmak, Yeni yolculuklara çıkabilmek, Yorucu ama yıkıcı değil! Bugün beni ben yapan, yaşanan bir sürü şer' e Şükr. Kalp yaralarını gülümseyerek kapatmak ve güzelliklerle yola devam edebilmek için de çok sabr.

Bu şanslı olarak doğanların neresinde boncuk var bilmiyorum. Ama siz bir tatile çıksanız da biraz da bize dolansa :)

BİZİM YATAĞIMIZ SOĞUKTU! SEVGİ NASIL SICAK KALABİLİRDİ Kİ AYAZDA?

Sustuklarında baş başa kalıp, kendini dinlediğinde en çok yalnızlığı başlar gönlü yorgun olanların. Geceyi bekler karanlık doğsun diye. -Ki aklındakiler aydınlansın, noktalar koysun soru işaretlerine. Kafasındaki cümlelere. Bir yalnızlık başlar ki sonralarında, eş bulamaz yorgunluğuna. Bilir ki gecedir avutacak tek kalmış omuzlarını. Sarılır yastığına ve kucaklar yalnızlığı, geceyi kucaklarcasına. Soğuk çarşaflara dokundurur tenini, yüreğindeki sarını söndürür diye belki. Sonra usulcacık bırakır ruhunu yarı ölüme! Umut ettiği sabahları, ilk bahar mevsimi gibi yavaşça yeşersin ümidiyle. Yaşanılan kahkaların hatrı var çünkü gönülde.

Koynumdaydı! Öylece duruyordu sıcaklığımda. Birden çelimsiz vücuduyla önce bi gerildi rahatlamak istercesine, Sonra gözleri değdi gözlerime. Yüzünde masumluğun gerçek duruşu. Gülümsedi birden çapkın çapkın. Gönlüm aktı aşkların en doyulmazına o an' da. Zaman durdu. Gerçekler en gerçek oldu. Anladım ki o an, sevgisi bambAŞKa. O; hiç birşeyden habers,zce tekrardan daldı uykuya. Bense; hayran kaldım o'nun masumluğuna. Sabah ezanı okundu. Hava aydınlandı. Uykusuzdum ama değerdi. Manzaraların en güzeliydi baktığım. Aşk böyle bir şey olsa gerek :)

Bir film repliğinde geçiyordu ' İnsan kendine nefes almadan yaşayamıyor ' diyordu.... haklıydı... Kendine nefes alamadan bir başkasına nasıl verirdi ki insan? İnsan ilişkilerinde hep biri daha fazla ödün veriyor kendinden. Biri, hep bir fazla tüketiyor kendisini, sevgisini, alışkanlıklarını, sevdiklerini, istediklerini, hayallerini, yaşantısını. Sevgi iki kişilik ise eğer neden tek taraflı oluyor daha fazla değer vermesi? Neden insanlar susulanları kabulleniş sayıp farkına varamıyorlar gerçeklerin. Sahiden kendine nefes almadan nasıl insan nefes olur ki başkasına! Nefessiz kalmaz mı ? Peki ya kendisi nefessiz kaldığının ne zaman farkına varır? Dünya' da gelip geçici olarak konakladığımız kısacık zamanı sana hediye vermişken Tanrı, sen nasıl olur da tek taraflı bencilce hareket edebilirsin? Ya senin nefesin kesildiğinde o biri anlarsa ve artık senin için geç olmuşsa! Nefesimize nefes olabilecek yüreklerle birlikte olmamız dileğimle ...

KENDİ ÇARESİZLİĞİN DEĞİL, SEVDİĞİNİN ÇARESİZLİĞİNE ÇARE BULAMAMAKMIŞ EN ZOR, EN AĞIR OLANI!

Gitmek ister insan bazen uzaklara. Yollara, dağlara, taslara vurmak ister kendini.  Kalbindeki acıyı dindirmek için.  Gönlün düşünür, beynin hisseder belki sanırsın.  Sonra sanmakla kalırsın sadece.  Çünkü beyninin yeriyle kalbinin yeri değişmez hiç bir zaman.  Ve sen, yine kalbine yenik düşersin.  Gittiğin, baktığın, vardığın her yol yine o' na çıkar.  Nihayetinde çıkmaz sokağın aslında sadece sen olduğunu anlarsın. Gittiğin yolun da, vardığın yerin de aslında hiç önemi kalmaz.  Takii sen kendine ulaşmadıkça, hiç bir ırak çare olmaz.

İzleriyle güzeldir insan. Çünkü, üstünde kalan izlerle olgundur. Yaralarıyla güzeldir insan. Çünkü; kalbindeki kırıklıklardır ona sevgiyi öğreten. Yorgunlarıyla bilgindir insan. Çünkü; onu büyütendir her bir viraj. Ve güzeldir gönülden seven insan. Çünkü; önemini bilendir ederin

Bilir misin benim için sevgi nedir? Sadakatimi verdiğimdir, Emeğimi harcadığımdır, Gıdım gıdım bana verilen zamandan ödün verdiğimdir, Önemsediğimdir, Benimsediğimdir, Özlediğimdir, Beklediğimdir, Güldüğümdür, Ağladığımdır, Seviştiğimdir, Kızdığımdır,  Barıştığımdır. Peki bilir misin sevdiklerim kimlerdir? Kimi canımın parçasıdır, Kimi kan bağımdır, Kimi gönül bağımdır, Kimi dosttur, Kimi sırdaştır, Kimi ailemdir. Benim için sevdiklerim de sevmek kadar kıymetlidir. 

Aşkın tadı yok artık kalplere. Aşkın rengi solduruldu dermansız kalpler. Sahi ! Hatırlayan var mıdır? Siyah - beyaz dönemlerdeki gerçek aşkın rengini. Ne yazık! Kahpe olmuş yürekler.

   Sana yaşatmak istediğim hayatı nasıl kurmayı becerebileceğim çabamın içinde kaybolmuşken, seninle yaşanacak an' ların geçip gitmesinden nefret ediyorum. Senin için ceylan gibi titreyen kalbim bir aslan kadar da cesaretli senin için !    Kendim için atacak bir adımlık bir dermanım kalmamışken; senin için dağlar atlar, yollar koşarım. Bu yıl hayatta olmamın 32. senesi. Herkes gibi ama kendimce iyisiyle kötüsüyle, yanlışıyla doğrusuyla, kahkasıyla gözyaşıyla bir sürü şey biriktirdim kalbimde. Yalnız; nefes almış olduğum bu son 5 senemde bir değil iki kalp olarak aldı nefesimi. Organlarım iki oldu! Dünyam küçüldü. Senin avuç içlerin gibi küçük, göz bebeklerin kadar anlamlı oldu.     Nefesim! Mucizem! Bana sevginin en yücesini öğretenim! Olgunlaştıranım! Büyüttüğüm, Büyütenim! Ben iyi ki doğmuşum da senin annen olma şerefine erişmişim ve sen iyi ki benim kızım olmuşsun. Sen bir başkasının kızı olsaydın eğer ben çok kıskanırdım.

Malı olanın daha da olsun. Cebinde olanın daha da dolsun. Bu dünya ahiretlik diyip vaaz verenler; İnşallah Allah ilk önce gözünüzü, sonra tok olan karnınızı daha da doyursun. Dostunuz çok, düşmanınız az olsun. Kalbinizde vicdanınız olsun...

KENDİMİ ÇOK SEVİYORUM AMA KIRGINLIĞIM SEVGİMDEN ÇOK

DEJAVU YAŞIYORUM KİŞİLER FARKLI

Okşayınca saçını, Titrer gönlümün en zarif noktası. Bakınca gözlerine, Dünya olur bana gözlerin. Sarınca beni küçük ellerinle, ısınır kalbim sıcaklığınla.  Konuşunca olur tüm melodiler sesin tonunda. Sevmek daha anlamlı olur senin sevginle. Aşılmazlar en bi aşılır, Gidelecek yol en uzun yol, görülecek binlerce yer,  Atılacak en içten kahkalar. Sen varken her şey çok daha anlamlı, çok daha değerli olur. Bana annelik ünvanını verdiği için rabbime şükür, sana teşekkür ederim.                                                                                                    Hayat Işığım' a