SEFA GELDİNİZ DOSTLAR

HAYAT DEDİĞİMİZ ŞEY YOK ASLINDA. HEPİMİZ BİR YOK OLUŞUN PARÇASIYIZ. 10 SANİYE DAHA NEFES ALACAĞIN BELLİ DEĞİL! SEN NEYİN DERDİNDESİN ARKADAŞIM...

22.05.2018 O gün bacağım her zamankinden daha çok şişmiş ve daha çok ağrıyordu. Okul servis ablası Kamile hanım evde yalnız olduğumdan dolayı seni yukarı çıkarttı ve yatağına yatırdı. Çünkü sen yine serviste gelirken günün yorgunluğundan uyuyakalmıştın :) Eve geldikten yaklaşık 1.5 saat sonra uyandın. SÜt istedin. Bende yemek yemek için senin uyanmanı beklediğimi ve birlikte yemek yeme fikrimi sana sundum. Kabul ettin. Geçen gün canının istediği ve daha 1 tabak bile zor yediğin mantı hala duruyordu. -Annecim sen ellerini yıka, üzerini değiştir ve ben de bu sırada yemeği ısıtıp hazırlayayım. Bana yardımcı olur musun? Bugün bacağım çok ağrıyor. -Tamam. Olur. :) Ben zaten büyüdüm. Kendim yaparım :) -Evet, büyüdün. Tabiki yaparsın ;) Banyoya gidip sen ellerini yıkarken ben de buzdolabından çıkarttığım yemeği ocağa koydum ısınması için. Ve tabakları ayarladım. Bu sırada sen geldin ve konuştuklarımızı yapmıştın. Ben de hemen tabakları ayarlayıp salona geldim. O kadar zevkle yedikki yemeğimiz...

TAA YÜREĞİMDEN; YÜREĞİYLE YÜREĞİME TUTUNACAK  YÜREĞİMLE YÜREĞİNE TUTUNACAK BİR YÜREK DİLİYORUM ...

Ne kadar yazık Boşa giden onca zaman Bu kadar boş kullanılmaz ki ! Ayıp yaaa

Akışına bıraktığında da olmuyor Tükenmezlik sarıyor gitgide benliğini. Kaybolup gidiyorsun yavaş yavaş bilinmez diyarlara Ne içtiğin su , ne yediğin yemek ne de kokladığın hava sana kar etmiyor. Hayatımın kırılma noktası dediğim o an ne zaman gelecek bilmiyorum. Hep böyle gidecek diye düşünmek istemiyorum. Böyle gidecek olursa eğer ben yine benliğimden çıkacak başka bir ruh haline dönüşeceğim. Tekrardan başka bir ruh kimliğine bürünmek istemiyorum. Mutsuzluk benim en büyük düşmanım. Ve nedendir ki bırakmıyor yakamı bir türlü. Söküp atmak her şeyi , yeni başlangıç yapmak niye bu kadar zor? Bugüne kadar yapmam dediğim her şeyi yaptım. Pişmanlıklar çok. Dönülmez zamanlarda kırgınlıklar. Ahhh arkada bırakıp gidebilsem...

    Huzur sevgiyle birleşmedikçe gerçekten huzur olur mu? Yoksa seni gitgide daha da boğar mı?     Bugünlerde istediğim, dilediğim her şeyden vazgeçmiş, yeni bir çıkmaza atmış durumdayım kendimi. Ne şarkı söylemek , ne yazı yazmak, ne Güneş' in sıcaklığını hissetmek, ne de Ay'ın geceye verdiği ışığı görmek istiyorum. Yine karanlık bir çağda yaşıyor gibiyim. Kokladığım çiçeklerin kokusu bile haz vermiyor bana. Sadece kızımın yanında buluyorum huzuru. Benim tek huzurum, tek sevgi kaynağım o. O, küçücük ve sevgi dolu yüreğiyle bilmese de o kadar çok güç veriyor ki bana. Hayat tutunabilecek ne kadar anlamlı şey varsa her şeyin toplamı sadece onda gizli. Onun o minik elleri bana sarılırken sadece vücudumu değil, benliğime sarılmakta ve onda nefes almaktayım.

Çatlamış bardakta sızan su gibi kalbim. Ben sevgiyle beslemeye çalıştıkça her dokunan yeni bir darbe daha ekliyor. Daha ne kadar dayanır gibi görünürüm bilmiyorum. Çatlaklarımı onarmaya çalıştıkça daha da belirginleşiyor, daha büyüyor , daha kırılıyorum. Kalp kırgınlığı ne yapsam da geçmek bilmiyor. Beynim ve ruhum tutuyor ayakta beni. Artık bardak değişsin, sevgim çoğalsın istiyorum. İçten içe tükenirken hala ümit ediyor dua ediyorum.

ZAMAN EN İYİ ÇARE YARALARA ELBET UNUTULMUYOR AMA  ALIŞILIYOR