tEŞEKKÜRLER ; yUVAM'a

 Bir yürek kaç yürek sever hayatı boyunca hiç düşündünüz mü? Ailesi, arkadaşları, dostları, çiçekleri, hayvanları, denizi, kardeşini, öğretmenini, çocuğunu, kendini, bir eşyayı ,komşusunu,  sevgilisini, eşini...
 Peki bir yürek aynı yüreği kaç defa yeniden sevmeyi öğrenebilir? Asıl soru belki de şudur? O, her defasında sevmeyi öğreten yürek her defasında nasıl bunu başarır? Bunu affedecek kadar sevebilen bir yürek olur? 
 Son zamanlarda yaşanan tarifini bile yapamadığı duyguların tam da içinde iliklerime kadar hissederek yaşamanın sarhoşluğunda ruhum. Mayhoşluğunda tüm bedenim. Doruklarında dokunmalarım. Doyumsuzluklarda öpüşmelerim. Bütünleşmelerde sevişmelerim. 
 Yaşamış olduğum ilişkilerimin aslında hiçte yaşanması şart olan ilişkiler değilmiş gibi düşüncesi bu aralar bana benliğimi sorgulatmaka. Gerçekten hani ''o gün'' dediğimiz güne dönsek diye dönüp dönüp soruyorum. Sonra da tüm bu yaşanılan şeyler yaşanmamış olsaydı o zamanki ben nasıl olurdu diye düşünüyorum. Belki karakteri aynı olacaktı ama aşkın gerçek anlamda nasıl yaşandığını hiç bilmeyecek bir kadın olacaktı. Belki de eli yüzü sevgiye bulanmışlığın şımarıklıklarıyla büyüyen, hayatı derinden yaşamayı bilmeyen bir kadın olacaktı. Bir sürü belki yaratılabilir o zamanki büyüyen ben' e.
 Bir de şu var tabi. Bunları söylüyor ya da dikte ediyor olmam tüm yaşanmışlıkların keşkesi asla olamaz. Olmamalı da. Çünkü ben bugünkü ben' imi seviyorum. Yüzümde oluşan çizgilerim, vücudumda olan yara izlerimin, kalpte var olan özlemlerim; beni, bugün ben yapanlarım. Kimsenin mükemmel olmadığını biliyorum. Hele ki kendimin. Aslında şöyle bir geriye baktığımda ne kadar da şuursuzmuşum diyorum kendime. Ne hoyratmışım. Ne serseriymişim gerçekten. Lakin hiç birini de hissetmeden yapmamışım. En azından kendime bu kötülüğü yapmamışım. Aynada gözlerimin içine baktığımda koskocaman bir gurur da görüyorum o mahçupluğun içinde. 
 Şu günlerde baharı yaz gibi sıcak yapan kalpte var olmaksa başımı döndürmekte. Sevmek, sevilmek, değer verip, değer görmek, anlamak-anlaşılmak, gülümsemek ve de gülümsetmek...İkinci kere itiraf ediyorum ki; ben seni sevmeyi geç öğrendim ama sen her defasında kalbime bir gülücük daha kondurmayı başardın o güzel yüreğinle. 

Seninleyken sanki herşeyi yapabilirim. Her kılığa girerim, her oyunu oynarım, her dansı yaparım, her yola yürürüm ve bunların hepsini sadece ama sadece kendim olarak yaparım. 

Saçımın nasıl göründüğünü önemsememeni seviyorum, sabah kalktığımda köfte dudaklarmından günaydın busesi kondurmanı seviyorum, güne günaydın mesajınla başlayıp, gün içinde seninle irtibatta kalmayı seviyorum. Aslında herkesin hayat standartı olan bir çok şeyi ben seninle birlikte ilk defa yapmayı çok seviyorum. Seni işe yolcu etmeyi, birlikte sofra kurmayı, dakikalarca kadife tenine dokunmayı, kalbimde kalbinin sıcaklığın hissetmeyi, gözlerini, sözlerini, ellerini, hayal benini... 

Cüssenden de büyük olan o güzel kalbinde ve güzel ruhunla beni görüp bana böyle baktığın için çok teşekkür ederim. Yine yeniden beni kendine bağladığn için teşekkür ederim.Aslında bizim hiç bir zaman bağladığın bu görünmez ipten salmadığını bana hissettirdiğin ve bunu anlamama imkan verdiğin için teşekkür ederim. Beni bir tırtıl iken yeniden kelebek gibi kanatlandırdığın için teşekkür ederim. Bir yürek bir yüreğe her seferinden nasıl aşık olur ve akıllanırı bana öğretenim, yuvam. Beni böyle güzel sevdiğin için teşekkür ederim. 

Hayatın aslında bize verilen gerçek bir armağan olduğunu bilerek yaşamış olduğum şu evrende, asıl mucizelerin, bu evrende nefes alan güzel ruhların mucizeleriyle birlikte yaşama devam etmekteyiz. Sadece bakmasını değil görmesini bilerek yaşadığıma inandığım ve Tanrı' nın yani evrenin mucizelerine tanıklık etmek bir yana tüm ruhumla yaşamaktayım.  

Evimizin ağır misafirlerinden bir yazımda bahşetmiştim sosyal medyamda. Onlarla birlikte gelen mucizelerin güzelliklerine şükür ettiğim yeni bir güne daha günaydın öyleyse. 
 Yolumuz hep seven kalplerle bir arada olsun.