SEFA GELDİNİZ DOSTLAR

 Tükenmez kalemin de elbet bir gün tükendiği gibi tükenmiş olurmuş bazen insan .  Sanki bir daha yazmayacakmış gibihissederin de sallarsın da boş bir kağıda mürekkebi gelsin diye karalarsın umutla. Sıyrık çizgilerden kurtulup akışında yazmaya başlarsın sonra. İşte böyledir hayatta bize sunulan. Tıpkı bitti dediğimiz an’da aslında tam aksine, hep ileri aktığının farkına varıyoruz yaşantılarımızın. Ve de bitti sandığımız sonlarla birlikte devam ediyoruz aslında yeniden doğmak için yaşamaya. Tıpkı ana rahminden bebek insan oğlunun doğması gibi. Aslında tükenmez kalemin çizikleri gibi bu yaşadığımız evren. Tam bitti derken devam edip milyar yıllar geçiyor bu evrende belkide.  İçimdeki Evren’e !

 dİLİYORUM Kİ;  bÜTÜN KADINLARI BENİMLE ALDAT !

                   Uzun zamandır sevdiklerimin, benim hakkında ne düşündüklerini öğrenmek istediğimi gözlemek istedim bir gün, iş yerimin siyah yangın merdivenlerinde otururken. Sonra bunu neden istediğimin sorusunu sordum kendime. Sahi! Nereden çıkmıştı bu soru durduk yere? Vardı herhade benliğimin bana bir anlatmak istediği, diye düşündüm sonra. İşte o uzun zamandır, hepsininin beni yüreklerinden görebilmenin mutluluğunu ve sükünetini yaşıyorum. Hepsinin yürek gözlerine, yüreğimin gözlerini kenetlemişim. Çok şükür. Her birinin vakit geçirdiği İlkay, her biriyle güzel vakit geçirdi. Çok şükür ki bunları duyabilmenin mutluluğuyla mahcup oluyor kalbim çoğu zaman. Çok seviyorum her bir birini. İşte; onların görüşleri, bu yüzden benim için çok kıymetli ve değerli. Çünkü; aslında kim olmam gerektiğini bana öğretenlerimdir her biri.               ...

  Biliyorum ki usta bir kalemim yok. Biliyorum ki en bilgin insan değilim. Biliyorum ki yazdıklarım kimseden üstün şey değil. Evet, Biliyorum. Ama biliyorum ki aynı zamanda kalpten çıkana karışamaz hiçbir imla. Akar öylece su misali gideceği yere kadar. Üzgün de ols, kırdın da olsa, mutlu da olsa akar gider… Bu yüzdendir kendimi kelimelere verişim. Kendimim. Benim. Olmak istediğim. Saçmalayışlarım. Sustuklarımım. Susturduklarımım. Ve bir çok daha kelimeyim burada. Tıpkı evrende yer kaplamayan bedenimin tam aksine ruhum büyümekte koskoca evrende. Önemsediklerim, benim en değerlilerim. Dünyaevi ihtiyacı karşısında hiçbir şey de yok huzurdan başka gözüm. Sevgi, sadakat, anlayış, sevgi, hürmet, paylaşım. Ggönüllerde filizlenen sevgi tomurcuğunu sevgiyle yeşertmek. Bu sebeptendir ki evrende büyüyen ruhum özgürleşinceye dek bedenden, daha yazılacak çok var. Hissediyorum. Sevgiyle Kalalım Dostlar...

  Ağaçlarda yeşeren yaprakların arasında açan, harika renkleriyle ağaçlara kişilik kazandıran çiçekleri, meyveleri ve üstünde yaşayan canlıları gören kalbi güzel insanlardan olmak nasip olsun hep çiçek açan gönüllerimizde. Sevgi gibi muhteşem bir duygu sarsın artık bu güzel insanoğlunu artık. Nefret hissinden açılan çiçeklere de panzehir olsun.   Yaşamak ve yaşatmak çok güzel bir duygu değil mi? Sevdiklerimizle birlikte yaşanan şu hayat zamanı yolculuğumuzdan geçerken yaşıyor sayılmıyor muyuz? Ben kendimi yaşıyor sayıyorum. Ve bu anları yaşamak ve de yaşatmak gerçekten çok güzel.    Sevgiyle Kalalım Dostlar...