ÇTEN gELENLER

 Herkes birbirine görünmez iplerle bağlı aslında hayatta. En çok ta sevdiklerimize olan bağlılığımızdan zaten hep tutsaklıklar. Bazen kendimiz bile farkında olmadan öyle çok kendimizden ödün veriyoruz ki… Çoğu zamanda farkında olmadan yaptıklarımızdan. Bir süre sonra robotlaşmış gibi görev ediniyoruz ihtiyaçları yine farkında olmadan. O evi temizlemeli, o işe gitmeli, o sürekli benimle ilgilenmeli, o çocuğuna her an bakmalı, o yemeği ruh hali iyi de olsa kötü de olsa yapmalı. İhtiyaç duyduklarımızı o sürekli, daima karşılamalı. Karşındakinin yapmış olduklarından memnuniyet duyup ta bir mola vermeli diye kimin karşısındaki düşünür oldu bu zamanlarda? Şöyle bir nefes al, 5 saniye gözlerini kapat ve düşün. Soruyorum sizlere? Kim insanca davranır oldu sana son zamanlarda. Görünmez ipleri koparmak değil çare elbet. Anlatmak istediğim de böyle bir şey değil zaten. Lakin zamanın bile yetmediği bu kısır döngünün tam ortasında kendini kısıtlanmış hissettiğin zaman, sana sen ne istiyorsun diye soran var mı karşında? Adem ve Havva dan kalan lanete inanmış zihinlerimiz tam tersine aslında çığlıkta. Çoğu zaman en mutlu olduğumuzu düşündüğümüz anlarda bile ardından ne olacak acaba diye düşünür zihniyetler arasında yaşıyoruz. ‘ ÇOK GÜLDÜK, AĞLAYACAĞIZ’ Neden? Sen kahkahanın bile tadına varamazken nasıl oluyor da kendini mutlu kılmaya ikna etmeye çalışıyorsun. Bu nasıl bir çelişki? Peki kendinle olan savaşın? Aman ihtiyaçları karşılayayım, zaten bu benim görevim diyerek devam ettiğin de hiçbir zaman o görünmeyen iplerden asla kurtulamayacaksın. Aynada baktığında kimi görmek istiyorsun peki? Bir kukla mı, gerçek seni mi?

22.10.221