iÇTEN gELENLER- zAMANIN yORGUNLUKLARI gEÇTİ...- 19-11-2022
''Kendini ait olman gereken yerde hissetmiyorsan, demek ki hala olman gereken yerde değilsindir' diye düşünürüm hep. '' ''Sahi( gerçekçi) hissetmek neydi?' diye uzun zamandır da soruyordum kendime ara ara. Önümdeki boşluğa uzunca bakarak, dudak bükerek ve omuz silkerek ve sakince kafa sallayarak 'bilmiyorum' diye de yanıtlıyordum kendime.
Günlerdir içime bakıyorum, beynimi yokluyorum, kalbimi dinliyorum, şuanda içimdeki yaşamış olduğum huzuru kolluyorum, tutunmuş olduğum köklerime sarılıyorum. Her birinin cevabı da öyle güzel ki...
İçimdeki; kocaman bir boşluk, eskitilmiş geçmişlik, salınmış bir hiçlik ve ben sanki evrende dolaşıyorum. Az kaldı olmam gereken yerde olmama. Hissediyorum!
Beynim; artık kalbimle kavga etmiyor, düşündüğünü yaşıyor, bu zamana kadar göstermiş olduğu bütün hayalleri yaşıyor olmanın şaşkınlığı içinde ve eskisi gibi lüzumsuz konuşmuyor. Artık vesveselerini duymuyorum !
Kalbim; artık sevgi kırıntılarının izlerini izlemeye son verdi, olması gereken gönle gönlünü verdi, içinde kocaman iki ayrı aşka sevgi çırpıyor artık. Çok mutlu, biliyorum!
Huzurum; zerzerelerle olan huzur zamanını bitirdi, şimdiyse oluşturduğu bu dinlik hzurunda dinleniyor, dinlendiriyor. Nefesime nefes geldi, içime çekebiliyorum!
Köklerim; odamın camından konuştuğum benim ağaç halimden çok daha güçlendi , kökleri yenilenmiş Dünyam'a çok daha sıkı tutundu. Artık, kendimin, ait olduğum yere yaklaştığını, hissedebiliyorum!
Ve; şimdi ardımı suya verdim. Sadece içinde yüzüyorum.
Ve bu gerçekten çok keyifli.
Zamanın yorgunlukları geçti...
Yorumlar
Yorum Gönder