SEFA GELDİNİZ DOSTLAR

  Mutluluğun tanımı nedir, diye sorsak kime ne cevap alırız? Birçoğu “sağlık” der; konuşabilmenin, koklayabilmenin, doya doya yemek yemenin ya da bir yudum su içebilmenin kıymetini hatırlatır. Doğrudur da. Peki kaçımız “huzur” kelimesinin içindeki gerçek ağırlığı bilerek nefes almaya devam ediyor? Ne acıdır ki çoğu insana mutluluğu sorduğumda, bir evle, bir arabayla ya da bankada biriken rakamlarla tarif eder. Oysa maddi dünyanın tüm bu parıltılı zırvalıklarında yoktur mutluluğun gerçek karşılığı. Çünkü mutluluk, beton duvarlarda değil; insanın kalbinde, zihninde ve ruhunda filizlenen sessiz bir hâl durumudur. Aslında insan kalbinin derinliklerinde aradığı en temel duygu, sevgidir. Sevgi; mutluluğun en eski, en sessiz ve en güçlü mimarisidir. Ne tuhaftır ki, bunca sevgiye aç ruh bu çağrıyı duyar fakat çoğu zaman duymazlıktan gelir. Oysa mutluluk çoğu zaman büyük olaylarda değil, “basit an”ların içinde saklıdır. Uçsuz bucaksız bir maviliğe dalıp gitmekte… Hafifçe yanağa değen...

Seninle anladım… Bir insanın kalbine dokunmak, aslında kendi kalbine yeniden ulaşmakmış. Aşk bazen büyük sözlerde değil… İki ruhun aynı anda usulca birbirine yaklaşmasındaymış.”

  Bugün kendime yazıyorum. Uzun zamandır aynadaki kendimle konuştuğum kendime. Sizle biraz dertleşsem, bir de bi betimleme yapsam bana zaman ayırır mısınız? acaba benim yerime kendinizi koyar mısınız? Belki birazda kendinizden bir şeyler bulursunuz.                 Derdim ki çatı katı sıcak bir yuva, sevdiğim adamla koyun koyuna, yavrularımızla el ele, sevdiklerimle yürek yüreğe kocaman bir sofrada.                 Sevmenin ve sevilmenin tadını doyasıya çıkardığım, dokunmaktan kendimi alamadığım, yüreğimi yüreğine yaslayacak, tıpkı okyanustaymışçasına kendimi bırakacağım bir yürek, bir omuz…                 Mutlu olduğunda senin mutluluğundan bile mutlu olan, gözünün içine bakmaya kıyamayan, delisiye kıskanan ama bunu sadece aşk dolu bakışlarında saklayan, d...

  Birden karşılaşınca mutluluk diyarında, Gözlerine baktığımda seni değil, kendimi gördüm karşımda. Uzanamayacak kadar uzak sandığım o bağı hissettim sonra, Tam da kalbinin ortasında. Gözlerine doyamadığım yeşil ormanında sakladım kendimi, Ve sevgi taşları bir bir dizildi yüreklerimize. Hayal edersin ya hani; “sonsuz mutlulukla yaşadılar” diye… İşte o hayalin tam da içindeyim şu anda, Çatı katı mutluluk diyarında. Sevdiklerimizle güzel bir gün daha… Bazen yan yana olamasak da.

Bir Neslin Sessiz Hikâyesi Sonsuza dek mutlu yaşadılara inanarak büyüdük biz… Zamanın içinde savruldukça, içimizdeki çocuğun sesini biraz daha kısarak yetişkinliğe sürüklendik. Yine de o çocuk hâlâ orada; kendi küçük savaşlarını verirken, biz de dışarıda büyük savaşlarımızla boğuşuyoruz. Her birimizin büyürken deneyimlediği duygular aslında çok benzer. 80’lerden 2000’lere uzanan o dönüşüm… Çocukluk ve ergenlik arasında sıkışan hayaller… Sokaklarda oynadığımız son nesillerden oluşumuz… Hepsi bugün hâlâ içimizde yaşamaya devam ediyor. Hatırladıkça içimi hem hüzün hem sıcaklık kaplıyor: Uçaklara el salladığım günleri, bayram şekeri kokusunu, sokak oyunlarının heyecanını, gökyüzüne bakıp her uçakta kuzenimin olduğunu sandığım o saf anları… Ve şimdi, o saflığı yeniden bulabilmek için hâlâ uçaklara el sallamamı. Bugünün çocukları ise ekran ışıklarıyla büyüyor. Dış dünyanın baskısı, okul yükü, akran kaygısı, hızla akan çağın karmaşası… Ve tüm bunların ortasında kendi benliklerini ar...