SEFA GELDİNİZ DOSTLAR

 Bir yürek kaç yürek sever hayatı boyunca hiç düşündünüz mü? Ailesi, arkadaşları, dostları, çiçekleri, hayvanları, denizi, kardeşini, öğretmenini, çocuğunu, kendini, bir eşyayı ,komşusunu,  sevgilisini, eşini...  Peki bir yürek aynı yüreği kaç defa yeniden sevmeyi öğrenebilir? Asıl soru belki de şudur? O, her defasında sevmeyi öğreten yürek her defasında nasıl bunu başarır? Bunu affedecek kadar sevebilen bir yürek olur?   Son zamanlarda yaşanan tarifini bile yapamadığı duyguların tam da içinde iliklerime kadar hissederek yaşamanın sarhoşluğunda ruhum. Mayhoşluğunda tüm bedenim. Doruklarında dokunmalarım. Doyumsuzluklarda öpüşmelerim. Bütünleşmelerde sevişmelerim.   Yaşamış olduğum ilişkilerimin aslında hiçte yaşanması şart olan ilişkiler değilmiş gibi düşüncesi bu aralar bana benliğimi sorgulatmaka. Gerçekten hani ''o gün'' dediğimiz güne dönsek diye dönüp dönüp soruyorum. Sonra da tüm bu yaşanılan şeyler yaşanmamış olsaydı o zamanki ben nasıl olurdu d...

  Mutluluğun tanımı nedir, diye sorsak kime ne cevap alırız? Birçoğu “sağlık” der; konuşabilmenin, koklayabilmenin, doya doya yemek yemenin ya da bir yudum su içebilmenin kıymetini hatırlatır. Doğrudur da. Peki kaçımız “huzur” kelimesinin içindeki gerçek ağırlığı bilerek nefes almaya devam ediyor? Ne acıdır ki çoğu insana mutluluğu sorduğumda, bir evle, bir arabayla ya da bankada biriken rakamlarla tarif eder. Oysa maddi dünyanın tüm bu parıltılı zırvalıklarında yoktur mutluluğun gerçek karşılığı. Çünkü mutluluk, beton duvarlarda değil; insanın kalbinde, zihninde ve ruhunda filizlenen sessiz bir hâl durumudur. Aslında insan kalbinin derinliklerinde aradığı en temel duygu, sevgidir. Sevgi; mutluluğun en eski, en sessiz ve en güçlü mimarisidir. Ne tuhaftır ki, bunca sevgiye aç ruh bu çağrıyı duyar fakat çoğu zaman duymazlıktan gelir. Oysa mutluluk çoğu zaman büyük olaylarda değil, “basit an”ların içinde saklıdır. Uçsuz bucaksız bir maviliğe dalıp gitmekte… Hafifçe yanağa değen...

Seninle anladım… Bir insanın kalbine dokunmak, aslında kendi kalbine yeniden ulaşmakmış. Aşk bazen büyük sözlerde değil… İki ruhun aynı anda usulca birbirine yaklaşmasındaymış.”

  Bugün kendime yazıyorum. Uzun zamandır aynadaki kendimle konuştuğum kendime. Sizle biraz dertleşsem, bir de bi betimleme yapsam bana zaman ayırır mısınız? acaba benim yerime kendinizi koyar mısınız? Belki birazda kendinizden bir şeyler bulursunuz.                 Derdim ki çatı katı sıcak bir yuva, sevdiğim adamla koyun koyuna, yavrularımızla el ele, sevdiklerimle yürek yüreğe kocaman bir sofrada.                 Sevmenin ve sevilmenin tadını doyasıya çıkardığım, dokunmaktan kendimi alamadığım, yüreğimi yüreğine yaslayacak, tıpkı okyanustaymışçasına kendimi bırakacağım bir yürek, bir omuz…                 Mutlu olduğunda senin mutluluğundan bile mutlu olan, gözünün içine bakmaya kıyamayan, delisiye kıskanan ama bunu sadece aşk dolu bakışlarında saklayan, d...

  Birden karşılaşınca mutluluk diyarında, Gözlerine baktığımda seni değil, kendimi gördüm karşımda. Uzanamayacak kadar uzak sandığım o bağı hissettim sonra, Tam da kalbinin ortasında. Gözlerine doyamadığım yeşil ormanında sakladım kendimi, Ve sevgi taşları bir bir dizildi yüreklerimize. Hayal edersin ya hani; “sonsuz mutlulukla yaşadılar” diye… İşte o hayalin tam da içindeyim şu anda, Çatı katı mutluluk diyarında. Sevdiklerimizle güzel bir gün daha… Bazen yan yana olamasak da.